Marieke de Jong                                                     Kan die strijkwas niet naar de stomerij?


Uitgedund bos met vreemd bladerdak - Zwolse Courant, 15-01-02

Worden de toeschouwers met de mouwen meegesleept in een vrije val of staan
ze - zonder zich dat bewust te zijn - op hun kop? Misschien is het ook wel
een vanaf de aarde komende windvlaag die de tweehonderd mouwen naar boven
blaast. Maar er is ook wat te zeggen voor de uitleg van Safe-bewoner Pim
Trooster, die vanuit de voormalige atoomschuilkelder armen naar de hemel
ziet rijken.

De expositie van kunstenares Marieke de Jong uit Zwolle zet de bezoekers
wel aan het denken. Dat gebeurde zaterdag al tijdens de opening, maar ook
de komende tijd - in de periode tot 10 maart - zullen de toeschouwers het
vervreemdende karakter van de installatie ervaren. Het gaat om 5 grote
droogmolens, met daarop keurig in het gelid, maar wel naar kleur
gerangschikt, de met behulp van polyester gesteven mouwen van honderd
overhemden van Dalfsenaren. Marieke de Jong zamelde die overhemden vorig
jaar in door op verschillende plekken in het dorp wasmanden neer te zetten.
'Kan die strijkwas niet naar de stomerij?' , de titel van de expositie,
kreeg toen al een bepaalde lading.
Marieke de Jong noemde het zaterdag 'fantastisch' en 'te gek' dat de
inwoners van Dalfsen haar zo goed hebben geholpen. 'Maar ik vind het wel
jammer dat ik ze niet persoonlijk ken.' Een paar inwoners kwamen zaterdag
tijdens de opening al een kijkje nemen en naar verwachting vinden ook de
andere 'leveranciers' aanleiding voor een bezoek aan de Dalfser
kunstkelder.
Marieke de Jong laat zich niet zo sterk uit over haar interpretatie van
haar kunstuiting. Zij vindt het prima dat anderen er hun eigen fantasie aan
verbinden.
Ze gaat de tentoonstelling nog uitbreiden met een 'stad' van strijkplanken.
Hiervoor wil ze medewerking vragen van leerlingen van Dalfser basisscholen.

De aanleiding tot de tentoonstelling ligt volgens Pim Trooster in een
afstudeerproject van de in Kampen afgestudeerde kunstenares, drie jaar
geleden. Vervolgens nam zij via Safe deel aan de expositie 'Bilder hören,
Klage sehen' in Nordhorn. 'Later ben ik op haar atelier gaan kijken en kwam
het idee om hier in de kelder iets te doen met de stilstand van lucht.'
Die stilte - er is in de kelder geen zuchtje wind te bekennen - kreeg door
deze expositie een apart gezicht. Geen wind, maar wel star naar boven
wijzende mouwen. Een soort bevroren atmosfeer, boven de hoofden van de
toeschouwers. Toeschouwers die in een soort uitgedund bos lopen, met een
bladerdak zoals het nergens bestaat. Het is een bos dat structuur geeft aan
de kale ruimte van de kelder. Op een indringende wijze ontstaat een andere
werkelijkheid.

Wim van Lenthe, Zwolse Courant, 15-01-02