TODAY                                                                  


 

Safe/Not Safe/ 2


Anky van der Heijden & Sander Goosen
safe de flat Paul Baartmans

Vanaf 17 april de tentoonstelling Safe/Not Safe/ 2








Bekijk de foto's

lees de recensie van Wim van der Beek

Kiruna1
Kiruna2
Kiruna3

klik op bovenstaande beelden om de videofragmenten te bekijken
Safe / Not Safe 2
17 . 04 - 29 . 05 . 2005

Sander Goosen (ruimtelijke installatie)
en Anky van der Heijden (video-installaties)
De tentoonstelling is op zondag 17 april a.s. om 16.00 u geopend.

Sander Goosen (1965) maakt vnml. bronzen sculpturen die op zichzelf staan en als autonome beelden op elke plek gepresenteerd kunnen worden. Zijn werk wordt al enkele jaren regelmatig getoond in binnen buitenland door galerie The Living Room uit Amsterdam. Voor de tentoonstelling in Safe ontwierp hij een site-specific werk dat in en voor de (tentoonstellings-)”ruimte” is gemaakt. Een groot lichtgevende object in de vorm van een langwerpige vleugel, dat direct associeert met een UFO, hangt aan enkele draden midden in de centrale ruimte. Doordat de vorm van binnenuit wordt aangelicht zijn de ribben van de inwendige constructie als donkere banen zichtbaar op de lichte huid. Bij de lichte “UFO” staan op de grond een vijftal donkere mensachtige zware figuren van brons die ondanks de ogenschijnlijke tegenstelling (zwaar-licht) duidelijk een relatie aangaan met de “UFO” en met de betonnen ruimte waarbinnen de installatie is gesitueerd.Sander Goosen over zijn werk: “Met mijn beelden probeer ik figueren te creëren die op een onnadrukkelijke wijze ‘aanwezig’ zijn. Het zijn beelden zonder een symbolische betekenis en zonder een directe relatie met de omgeving. De beelden refereren wel aan dierlijke of menselijke houdingen en expressies omdat ik het belangrijk vind dat mensen zich ermee kunnen identificeren. De mate van ‘aanwezigheid’ is sterk afhankelijk van de houding die de dierlijke vorm aanneemt. Daarbij gaat de vorm van de ‘kop’ een steeds prominentere rol in het werk spelen. De meeste beelden laat ik nu in brons gieten omdat dit materiaal de houding als het ware stolt. Bovendien krijgen de beelden door dit materiaal een bepaalde zwaarte (zowel fysiek als visueel) die ik van belang acht voor de ‘aanwezigheid’ van het beeld in de ruimte.“In de installatie in Safe gaat Goosen een stap verder en voegt hij het element lichtheid (zowel fysiek als visueel) toe aan zijn werk.Dit specifieke werk gaat juist over de beleving van de tegenstelling tussen de zwaarte en de lichtheid als van elkaar onlosmakelijke gegevens.

Anky van der Heijden
Anky van der Heijden studeert momenteel voor haar tweede jaar aan het Sandberg Instituut te Amsterdam. Zij maakt video-installaties/sculpturen. Sinds 30 januari j.l. is bij Safe de Flat in Zwolle, elke avond al haar installatie ‘Inside the machine’ aan de gevel, boven een winkelgalerij op het raam te zien. Een in verhouding met het raam ietwat te grote jongeling onderzoekt heel rustig de kleine ruimte waarin hij zich bevindt (mogelijk naar een uitweg ?). Dit werk blijft tot eind december, de sloop van de flat, te zien.Voor Safe te Dalfsen maakte zij speciaal voor de ruimte de video-installatie Kiruna, een installatie bestaande uit drie zich tot elkaar verhoudende, videoprojecties.

Het werk is geïnstalleerd in de totaal duistere achterzaal en in de daaraan grenzende luchtfilterruimte van de atoomschuilkelder, waarin Safe is gehuisvest.Het meest in het oog springend is een verticale video/lichtsculptuur bestaande uit vijf, zestig centimeter brede lichtzuilen van de vloer tot aan het plafond. De vijf zuilen staan strak op gelijke afstand in één lijn. In een loop van ruim twintig minuten zie je in een traag tempo, transparante liften met of zonder mensen erin, uit de vloer opstijgen die vervolgens in het plafond verdwijnen. Langzaam verglijdt het beeld naar abstracte lichtzuilen en weer terug naar realistische liftschachten. Op een schuin in de ruimte hangend vlak zie je een horizontale videoprojectie. Hierop zie je in een loop van ook ongeveer twintig minuten opnames van o.a. een enorme telescoop die Anky afgelopen zomer filmde in Kiruna in het uiterste noorden van Zweden. Met deze telescoop wordt specifiek gezocht naar communicatie met eventuele aanwezige wezens in de ruimte. Er worden allerlei menselijke geluiden en beelden de ruimte ingezonden en er worden allerlei geluiden en beelden uit de ruimte opgevangen. Naast deze opnames, die de telescoop vanaf diverse standpunten in beeld brengt, zien we ook opnames van het landschap in de omgeving van Kiruna maar dan als het ware gefilmd door een kijker (met een schaduwrand eromheen).Op het derde scherm dat tussen de koolfilterbussen hangt te midden van een technische installatie zie je een gezicht en-profil in een vreemsoortig blauw tegenlicht. Afwisselend met gesloten en met geopende ogen. De projectieschermen bestaan allemaal uit twee lagen, waarvan de voorste glashelder is, waardoor er allerlei reflecties in de ruimte ontstaan. Ook het geluid bij de installatie vormt een wezenlijk onderdeel en benadrukt sterk dat het in deze installatie gaat over een verbintenis tussen het verre en onbekende met het kwetsbare en meest naderbije.Men hoort allerlei verafgeluiden die vaak volkomen duister blijven, klanken, flarden van gesprekken, geluidsfragmenten vanuit de ruimte die je soms een onheilspellend gevoel geven, afgewisseld door relativerende troostrijke klanken. Daarnaast en onder hoor je permanent de zware ademhaling van het gezicht op de beam in de filterruimte, alsof eht de ademhaling is van een mens in een duikerpak. Het geheel van de in een trage kadans hoorbare geluiden, samen met de even langzaam verglijdende beelden heeft een bijna bezwerende werking.Het werk is zo indrukwekkend perfect uitgevoerd, wat betreft beeld en geluid, dat zelfs de meest nuchtere beschouwer onder de indruk zal raken.

Anky van der Heijden over haar werk: “In mijn video-installaties / lichtsculpturen ben ik op zoek naar beelden die de scheidslijn tussen materie en niet-materie, het grensgebied tussen werkelijkheid en droom verkennen.Het spanningsveld tussen de wereld die we kennen en parallelle werelden wil ik voelbaar en zichtbaar maken.Ik gebruik hiervoor computerbewerkte videobeelden die geprojecteerd worden in ruimtes en op materialen, op zo'n manier dat ze suggestief en bijna hypnotiserend werken. De beelden ontstaan uit een dimensie die ik de "onderstromen" noem. Als uitgangspunt neem ik vaak een ruimte.Daar zie ik -zoals in mijn kindertijd - beelden vanzelf verschijnen, dwars door de zichtbare werkelijkheid heen.

Reflecties, transparantie, beelden die je vanuit de ooghoeken kunt waarnemen, maar die verdwijnen zodra je er met beide ogen naar kijkt. Van dit soort gewaarwordingen probeer ik een glimp op te vangen; ik probeer ze vast te houden. In mijn werk zoek ik steeds naar tegenstellingen (soms in beeld en geluid, soms alleen in beeld) de stilte van onzichtbare dimensies ten opzichte van het voortrazende lawaai van de zichtbare wereld. Het zijn beelden uit een stille wereld waarin langzame transformaties plaatsvinden buiten het gezichtsveld van het direct waarneembare om.Het spanningsveld dat ik zelf voel is de onmogelijkheid om zichtbare en onzichtbare werelden met elkaar te verbinden.Daarom probeer ik "doorgangen" te creëren.Wat zich onder de oppervlakte van de alledaagse werkelijkheid afspeelt, vind ik fascinerender dan de realiteit zelf. Onder alles wat er gebeurt, liggen naar mijn gevoel, onzichtbare drijvende krachten (onderstromen) die de wereld langzaam maar zeker doen veranderen.In mijn werk probeer ik de beelden die voortkomen uit die "onderstroom" te verbinden met deze huidige tijd. Het zijn mijn persoonlijke reacties op een tijdsbeeld waarin wereldgebeurtenissen zich op het scherpst van de snede lijken af te spelen en de wereld op drift lijkt te zijn geraakt.”Pim Trooster (Dalfsen, 7-4-’05)


Safe
Postbus 109 720AC Dalfsen
Raadhuisstraat
Informatie: Pim Trooster
t/f: 0529-431066
m: 06-51537791
info@safe-art.nl
www.safe-art.nl

           



Safe wordt mede ondersteund door de Gemeente Dalfsen, Provincie Overijssel en door het Prins Bernhard Cultuurfonds