Sue Rees(USA/UK)& Henk Post [lost ones]                                          Januari t/m maart

Januari t/m maart, Sue Rees(USA/UK) in nauwe samenwerking met
lichtontwerper Henk Post. Opening ZATERDAG 10 februari.

= Opbouw van het project the lost ones week 1, week 2
= Foto's LOST ONES gemaakt door Ruud Ploeg
= Filmpje van lost ones

= Recensie van Wim van der Beek

= Press Release van Sue Rees

the lost ones van Sue Rees (USA)

Voor de belichting bijgestaan door lichtontwerper Henk Post werkte zij sinds 10 januari aan deze door Samuell Beckett geïnspireerde bewegende installatie. De tentoonstelling is van 10 februari tot 1april 2001, tijdens openingstijden in safe te bezoeken. Wanneer je de lange gang in safe doorloopt beginnen een tiental bontgekleurde gebreide handschoenen, die aan het plafond hangen, licht te bewegen. De tentoonstellingsruimte gehuld in een schemerend "daglicht". Langs de wanden hangen in lijn vele zelfgemaakte handschoenen die allen zijn verbonden met draadjes aan motertjes die op hun beurt weer zijn geprogrammeerd met timers, zodat op gezette tijden een serie handschoenen heel subtiel begint te bewegen, te "ademen" lijkt het wel. Uit een deel van de handschoenen hangen slierten (latex slangetjes) die de indruk wekken dat alles je uit de handen ontglipt.

Op een andere wand hangen een aantal overhemdboorden die in de jaren dertig gebruikt werden door mannen die te arm waren om een heel overhemd te dragen. De boorden zijn zodanig met elkaar en met een roterend machientje verbonden dat ze direct associëren met een serie lege ribbenkasten die langzaam worden volgezogen met adem om vervolgens weer leeg te lopen.

Een tiental houten ladders, variërend van heel klein tot ladders die iets kleiner en fijner zijn gemaakt dan de gebruikelijke, "zweven " in de ruimte en geven de illusie dat er een ontsnapping mogelijk zou zijn. Verder zweven er nog een aantal bewegende brillen die de toeschouwer het gevoel zou kunnen geven van naast het zelf kijken ook bekeken te worden.

Wanneer je door de sluis naar de Achterzaal loopt wordt je komst daar al aangekondigd doordat een bewegingsdetector de installatie aldaar heeft geactiveerd en o.a. een trekharmonica een toon laat produceren. In deze ruimte zweven allerlei buizen en biljartkeus een schietlood en enkele bekkens, die tezamen zorgen voor een steeds veranderend lijnen en klank-spel. Door de belichting wordt het lijnenspel ook nog eens verdubbeld door de scherpe schaduwen over de wanden en de plafonds. Op de achtergrond wordt de aandacht af en toe getrokken door een paar schoenleestjes die zich van de vloer oprichten om vervolgens weer tot rust te komen op de grond. Een houten lepel schuift langzaam langs de achterwand en een grote houten hamer lijkt tegen de muur te gaan slaan.


Pim Trooster, Dalfsen, 05-02-2001



Lichtontwerper Henk Post (lichtontwerper voor theaterprodukties variŽrend van opera tot dans tot cabaretvoorstellingen,hij hielp eerder geheel vrijwillig al bij de realisatie van menige installatie in Safe)

reisde samen met Elout Holl van Theater Gnaffel door Amerika toen zij, tijdens een bezoek/workshop aan Bennington University, de in Amerika wonende en werkende, van oorsprong engelse beeldend kunstenaar, decorontwerper en docent autonome kunst, Sue Rees ontmoetten. Hij raakte op slag in de ban van haar kunstenaarsschap en attendeerde haar van zijn kant op het bestaan van Safe. Via onze Website bekeek zij uitvoerig alle voorgaande projecten in Safe en vervolgens nam zij via E-mail contact met mij op, om een afspraak te maken voor

Op basis van de hierop volgende ontmoeting en de documentatie die zij me liet, heb ik haar uitgenodigd om een plan te ontwikkelen voor de kelder.

Het werk van Sue Rees neemt een ruimte zo totaal in beslag dat je als bezoeker direct wordt opgenomen door en in het werk. Het werk voerd je vervolgens ďaan de handĒ mee in een chronologisch scenario waarin de ene gebeurtenis als heel vanzelfsprekend word opgevolgd door een volgende gebeurtenis.

Na nog een uitgebreid bezoek een maand geleden schreef en stuurde zij de volgende ideeŽn op:
"When I first walked into SAFE, a gallery in a portion of a Cold War bunker in Dalfsen, I realized that I was entering a space designed to house a large number of people. These people would be strangers living in an enclosed world with no sense or connection with what was occurring on the outside. A short story, by Samuel Beckett, entitled 'The Lost Ones' came to mind and 6 months or so later, when reflecting on the space, I found that the text remained as a strong conceptual starting point. In the story hundreds of people are roaming in circles in an enclosed space, dreaming of escaping, some trying to climb ladders to get away from their fellow roamers, other resigned to their existence. My intention in the installation is to evoke a presence of past hypothetical inhabitants or perhaps present ones, and for the space to be condensed and filled, have a feeling of claustrophobia. I contemplated ways of bringing some indication of the world these inhabitants would have existed in. Changing light seemed to be the most pertinent referring
perhaps to the passage of the sun or to create a shift in the images created by casting shadows on the walls of the space. The objects are to include a series of constructed dysfunctional ladders† reaching from the floor to the ceiling mapping out areas in the space. Attached to these ladders, as well as in other areas will be various accessories utilized by humans such as shoes, hats, eye glasses, gloves moving slowly as though being worn by invisible humans.
".....Abode where lost bodies roam each searching for its lost one. Vast enough for search to be in vain. Narrow enough for flight to be in vain.... The light. Its dimness. Its yellowness. Its omnipresence as though every separate square centimetre were agleam of the some twelve million of total surface. Its restlessness at long intervals suddenly stilled like panting at the last. Then all dead still. It is perhaps the end of their abode... Consequences of this light for the searching eye. Consequences for the eye which having ceased to search is fastened to the ground or raised to the distant ceiling where none can be. The temperature. It oscillates with more measured beat between hot and cold. It passes from one extreme to the other in about four seconds. It too has its moments of stillness more or less hot or cold. They coincide with those of the light. Then all go dead still. It is perhaps the end of all. A few seconds and all begins again.....

.....The ladders. These are the only objects. They are single without exception and vary greatly in size. The shortest measure not less than six metres. Some are fitted with a sliding extension. They are propped
against the wall without regard to harmony.....


.....Light in a word that not only dims but blurs into the bargain. It might safely be maintained that the eye grows used to these conditions and in the end adapts to them were it not that just the contrary is to be observed in the slow deterioration of vision ruined by this fiery flickering murk and by the incessant straining for ever vain with concomitant moral distress and its repercussion on the organ....."
The Lost Ones by Samuel Beckett

The viewer, on entering, would experience a space 'inhabited'† metaphorically by human beings via the objects chosen; accessories and objects which describe the bodily edges and which can symbolically define certain attributes of the wearer such as status, the intellect, gender. These objects will include hats, shoes, gloves, eyeglasses. The ladders placed around the space will give a sense of the potential of a journey with no possibility of completion and to help to define areas and connect the floor to the ceiling. The movement of the objects referring to human movement by means of slow moving motors set on timers and scanners which will give a sense of a constantly shifting world. This shifting would be reinforced by the lighting by means of slowly moving light sources causing two dimensional images, via shadows on the walls of the space referring, as well as to the change of light created by sunlight. The viewer will hopefully experience a sense of humanity in a concrete cell.

SAFE is a unique space being housed in a concrete bunker built during the period of the Cold War. It is a local and lasting monument to this period. There is a distance one has from the site but equally a connection having partially grown up during the Cold War. I intend to bring various objects to be used in the installation worn and used by people from the USA, England and then more objects acquired locally, so that the installation will include accessories which would have been worn by a variety of different people of different backgrounds and cultures. I have worked in the USA, Europe, Africa, and Australia in a variety of sites and in different collaborations however the opportunity to work with a Dutch lighting designer, Henk Post, and with the Director of SAFE, Pim Trooster, is a unique and challenging experience. Images during the construction and in the final presentation will be placed on the WEB and a catalogue will be
produced.

The audience, I would want to reach, would be from Dalfsen, the local area and further a field. By being able to spend one and a half months living at SAFE will allow me to make contacts there. I have given a number of workshops to school children, students, and the general public, as well as lectures on my work in a variety of laces, and I will have 'open days' for the local community to visit SAFE when the work is in progress as well as when finalized. Another audience will be coming from anywhere and of
course the unknown audience on the World Wide WEB."

Sue Rees would like to acknowledge Yaddo, KHOJ workshop, UWA/Perth,
Bennington College and Anne Treadwell for time and assistance in the piece.

(Sue Rees, Oktober 2000)